۱۳۹۳ بهمن ۱۸, شنبه

دستِ خدا

نام فیلم: من دیه‌گو مارادونا هستم

مشخصات: فیلمی پر بازیگر از بهرام توکلی و بر اساس گفته‌ی خودش یک فیلم در شاخه‌ی اجتماعی با نگاهی طنز به یک دعوای خانوادگی.

مروری بر فیلم: گذر زمان را احساس نمیکنید. میخندید و سرگرم میشوید. چیزی فراتر از این میخواهید؟ دنبالش نگردید. دو ساعت تمام غم‌ها و غصه‌ها و گرفتاری‌هایتان را پشت در سالن سینما بگذارید و داخل شوید و لذت ببرید از فیلم. کاستی‌های فیلم را ببخشید. سکانس‌ها و آدم‌های اضافه‌اش را ندید بگیرید. 
فیلم کاملی نیست. نقطه ضعف دارد. گره ندارد به اون صورت. یک داستان سرراست است. و این داستان را به خوبی روایت میکند. پایان فیلم هم جالب است. گلاب آدینه و هومن سیدی بازی خوبی دارند. سارا بهرامی را هم که دوست میدارم. اما این ویشکا آسایش ...
بگذریم. 
بهرام توکلی کارگردان خوبی ست. داستانش را به خوبی روایت کرده. و خب اساسا همین که یک نفر بتواند داستانش را به خوبی روایت کند و در انتها داستان را به خوبی جمع کند،‌ کار بزرگی کرده است.

پیش بینی من؟ قطعا از فیلمهای بسیار پرفروش سال آینده و شاید کمی با اغماض یک کاندیداتوری سیمرغ برای هومن سیدی.

امتیاز من؟ ۴ از ۵. 

پی‌نوشت: قاسمخانی‌ها بیایند ببینند که میشود بدون توسل به شوخی‌های مبتذل و سخیف هم تماشاگر را از ته دل خنداند.

هیچ نظری موجود نیست:

ارسال یک نظر